toeval of …

image

In toeval geloof ik niet. Ik denk dat alles wat in jouw leven op je pad komt een reden heeft. Iedereen maakt mooie en minder mooie dingen mee en beide kanten kunnen even leerzaam zijn. Misschien is het, in de het geval van de vervelende dingen, niet meteen duidelijk en vraag je je af waarom dit jou moet overkomen. Maar naar mijn mening groei je overal van of levert je iets op en dat vind ik mooi. Het onderwerp van deze twee weken is ” onthechten” en daar heb ik de afgelopen maanden al ruim kunnen oefenen.

Een aantal maanden geleden viel ik op vakantie onhandig op mijn linkerhand. Ik gleed uit in een winkel, over een koordje van een jurkje dat ik wilde kopen. Lekker klunzig, met een gekneusde hand tot gevolg. Daaruit trok voor mezelf de les dat ik voortaan beter op zou moeten letten als ik met mijn armen vol kleding een trap op wil lopen šŸ™‚ Vervelend was het wel, want ik kon die hand een paar weken niet goed gebruiken en ging daardoor veel meer met mijn andere hand doen. Met tassen tillen, whatsappen en Ā bij yoga-houdingen gebruikte ik mijn “goede” hand veel meer, waardoor ik na een aantal weken last van overbelastings klachten kreeg aan die hand.

Overigens had ik al een tijdje af en toe een “slapend” gevoel aan mijn hand. De klachten kwamen dus niet uit de lucht vallen, maar werden nu wel steeds aanweziger. Mijn andere hand was inmiddels wel redelijk hersteld, maar toch was het onhandig. Ik verwachte dat het snel weer beter zou zijn, maar dat viel tegen. Een aantal bezoeken aan de fysio en oefeningen die ik van hem kreeg hielpen niet zo goed en de klachten werden er niet minder door. Ik had overdag steeds een tintelende hand en gevoelloze vingers en ‘s nachts werd ik wakker met het gevoel dat mijn hand afgestorven was.

Uiteindelijk kreeg ik het advies om te kijken wanneer de klachten verergerden en al snel werd het duidelijk dat dit tijdens het gebruik van mijn telefoon was. Het is ook zo lekker makkelijk om met dat kleine apparaatje in je hand, al hangend op de bank, te appen, te facebooken of een blog te schrijven. Maar dat werd steeds sneller afgestraft met klachten aan mijn hand en de laatste tijd ook met pijn aan mijn onderarm. Dus zette ik mezelf op een “iphone-dieet”. Dat betekende dus veel minder appen en facebooken en al helemaal geen blogs meer schrijven op mijn telefoon. Dat was nog best een uitdaging, want als je bewust wilt onthechten van je telefoon dan pas merk je hoe vaak je dat ding pakt en er zo maar iets op doet. Ik kreeg echt last van afkick verschijnselen.

Inmiddels ben ik een aantal weken verder, met mijn hand gaat het een stuk beter en eigenlijk bevalt het minder gebruiken van mijn telefoon me ontzettend goed. Nu pas realiseer ik me hoe vaak ik “multitaskend” op de bank zat, televisie kijkend en allerlei apps checkend tegelijk. Of hoe vaak ik met een half oor en oog mijn gesprekspartner en mijn telefoon tegelijk aandacht probeerde te geven. Ik werd me ook pijnlijk bewust hoe veel tijd of leuke momenten ik daardoor eigenlijk door mijn vingers liet glippen. Want twee dingen tegelijk doen en dan allebei maarĀ half, daar heb je eigenlijk helemaal niks aan.

Mijn lichaam heeft me laten voelen dat het anders moest en de klachten en pijn die ik daardoor heb ervaren waren niet fijn. Maar het heeft me wel weer in laten zien dat die klachten er niet voor niks zijn. Ik had kunnen kiezen voor een injectie in mijn arm of een operatie om de geirriteerde zenuw te ontlasten, maar dat vond ik wat ver gaan. Gewoon luisteren naar wat mijn lichaam aangeeft en kijken wat je kan veranderen in je levensstijl bevalt me veel meer. Het blijft lastig, want even snel iets doen op mijn telefoon blijft verleidelijk, maar wordt uiteindelijk toch weer afgestraft. Ik blijf voorlopig dus even doorgaan met onthechten van mijn telefoon en alles wat daar bij hoort. Dus wellicht zie je de komende tijd iets minder blogs en social-media berichten van mijn kant. Maar als dat er voor zorgt dat ik, zonder medische ingrepen, minder last van mijn hand en arm heb dan is dat het waard en eigenlijk ook best lekker overzichtelijk en minder “druk”. En het kan geen toeval zijn dat ik er weer wat wijzer van ben geworden.

Veel liefs,

Tessa

Geef een reactie