mededogen

image

Mededogen of compassie. Ik geef eerlijk toe, vorig jaar rond deze tijd wist ik ongeveer wel wat het betekende maar dacht ik er niet vaak over na. Iets van meevoelen met met andere mensen en dat deed ik vaak. Maar als ik heel eerlijk ben, dan meer vanuit mijn eigen beleving. Als iemand iets overkwam wat mij ook was overkomen dan kon ik me heel goed inleven, maar trok wat ik in de ander zag ook vaak terug naar mezelf. Omdat ik wist wat de pijn of frustratie van de ander inhield voelde ik met hem of haar mee, maar even zo vaak ook met mezelf. Hoe vaak heb ik niet, nadat een ander zijn of haar hart luchtte bij mij, gezegd dat ik het begreep om daarna meteen mijn ervaring te etaleren. Ongemerkt en onbedoeld haalde ik daarmee soms de aandacht die de ander aan mij vroeg onderuit. Ik wist toen niet beter.

Nog betrap ik mezelf er wel eens op, want hoe verleidelijk is het om te praten vanuit je eigen ervaring. Omdat je de ander wilt helpen of een hart onder de riem wilt steken. Toch weet ik nu dat het soms echt nodig is om jezelf even opzij te zetten als de ander zich opent aan jou. Als je echt luistert wat de ander zegt kun je de ander helpen, door er simpelweg te zijn en door hem of haar gewoon zijn verhaal te laten doen. Een paar woorden van mededogen zoals, “ik begrijp je” of “ik voel met je mee” zijn vaak zo veel waardevoller dan het opperen van een oplossing of het vergelijken van het vertelde verhaal met het jouwe.

Het kost moeite, want iets dat je jaren op een bepaalde manier hebt gedaan leer je niet zo maar af. Dat hoeft ook niet, als je de intentie hebt om naar de ander te luisteren, zonder in de rede te vallen en zonder oordeel zul je merken dat dit een heel fijn gevoel geeft. En wat een fijn gevoel geeft wil je herhalen, zo werkt het gewoon. In het begin zal je er niet onderuit komen jezelf af en toe te herinneren aan je voornemen en soms zal je na een gesprek inzien dat het tonen van compassie niet echt uit de verf gekomen is. Geeft niets, al doende leert men.

image

En als je dan toch bezig bent om met meer compassie en mededogen met de ander om te gaan, probeer dan ook eens op die manier naar jezelf te kijken. Merk een dag lang eens op of en hoe vaak je jezelf bijvoorbeeld bestraffend toespreekt ( ” doe ik het weer niet goed”) of misschien zelfs vervloekt ( “wat ben ik toch een sukkel”). Ik kan je zeggen, ik deed dat ongemerkt iedere dag meerdere keren. Het kostte tijd, maar toen het eenmaal lukte om gewoon blij met en lief te zijn tegen mezelf ging er een wereld voor me open. Het geeft zo’n rust om gewoon tevreden te zijn met jezelf, om niet altijd maar beter, leuker, knapper of dunner te willen zijn. Ik ben wie ik ben, jij bent wie jij bent. Laten we dat lekker zo houden, het is gewoon goed genoeg.

Veel liefs,

Tessa

Geef een reactie