bewust zijn

image

Ik had ‘m op Facebook al eerder gedeeld, want ik vind de tekst op de bovenstaande foto heel erg krachtig. Zo krachtig zelfs dat ik er toch ook een blog over wilde schrijven. Het duurde even, want ondanks dat ik wist wat ik van deze tekst vind, vond ik het best lastig om dat onder woorden te brengen. Toch ga ik het proberen!

Allemaal maken we “drama” mee in ons leven; groot of klein, met enorm veel impact of soms alleen tijdelijk ongemak. Niet leuk, soms onhandig en gewoon hartstikke vervelend. Maar wat de een als een drama ziet, is voor de ander een veel minder groot probleem. Ook hoe daar mee omgegaan wordt verschilt van persoon tot persoon. En dat vind ik nou juist zo interessant.

Soms is het best wel lekker, even mopperen of zeuren over een vervelende dingen je toch zijn overkomen. Het lucht op en daarna kan je weer verder. Of toch niet? Als ik naar mezelf kijk trok ik me in het verleden van alles persoonlijk aan. Als iemand zei dat bijvoorbeeld mijn haar raar zat, ik niet slank genoeg was of dat ik iets niet goed gedaan had dan ervoer ik dat als een pijnlijk iets. Ik kon er wakker van liggen, voelde me er echt naar door en probeerde van alles om het in het vervolg anders of wel  ” goed” te doen.

Ik droeg bepaalde opmerkingen jaren met me mee en vooral als ik een drankje op had of heel erg moe was kon ik daar steeds weer op terug komen. Om te ontladen ging ik dan huilen, mezelf heel zielig vinden en zo ontstond er vaak weer een heel drama. En waar ik vooral heel erg goed in was, was alles herkauwen en de ander betichten van de pijn die mij was aangedaan. Niet face-to-face tegen die ander, nee dat durfde ik niet.

Waarschijnlijk was ik onbewust bang voor nieuwe pijn die ik eventueel zou kunnen ervaren. Ik loste dit op door met anderen te praten over wat ik zo vervelend vond, vaak in de vorm van roddelen. Steeds maar herhalen hoe onaardig die ander wel niet tegen mij geweest was, ondertussen de oude pijn weer oprakelend. Ondanks dat ik er dus wel over sprak, veranderde er niets. Want in plaats van dat ik me er steeds meer van kon onthechten, hield ik de negativiteit op deze manier alleen maar meer vast.

Ik legde de focus ook vooral niet op mezelf, op wat ik zou kunnen doen om van het drama af te komen. Ik richte mijn blik buiten mezelf, met andere woorden, op de ander. Want over een ander praten is veel makkelijker en leidt de aandacht voor jezelf lekker af. In mijn ogen had de ander mij iets aangedaan, dus moest hij of zij excuses aanbieden of het gedrag veranderen. Een nogal onhandige strategie, wetende dat ik de hoofdpersoon van mijn “drama” voor het gemak vergat te vertellen wat mij dwars zat.

Bovenstaande is mijn persoonlijke verhaal maar hoe vaak gebeuren soortgelijke dingen niet, als je goed om je heen kijkt? Best vaak zie ik mensen die er mee worstelen. En dat is eigenlijk zo jammer, want door niet eerlijk tegen jezelf en de ander te zijn ontstaat er zo veel frustratie en onbegrip. De oude pijn blijft maar hangen en komt tussen twee mensen in te staan. Er wordt over elkaar gepraat met anderen, maar niet tegen elkaar. Uit trots of omdat er te veel pijn is gedaan. Er lijkt geen weg terug uit het drama, maar die is er gelukkig wel, als je daar bewust de keuze voor maakt.

Wees eerlijk, luister en praat echt met elkaar. Toon begrip voor de ander, laat je trots los en neem afscheid van het drama. Uiteindelijk gaan negativiteit en roddelen dan veel minder ruimte  in je leven innemen en ik kan je met zekerheid zeggen; dat is me toch een partijtje lekker!

Veel liefs,

Tessa

Geef een reactie