dans!

image

Bewegen heb ik altijd heerlijk gevonden. Als jong kind turnde ik en toen ik daar mee stopte ging ik over op dansen. Jazz ballet, stijldansen, buikdansen, salsa, zumba; stuk voor stuk vond ik het heerlijk om te doen.  Even lekker los komen van de dag en mijn energie kwijt kunnen. Als ik er nu zo over nadenk is dansen  eigenlijk best wel een rode draad in mijn leven. Toch kwam er een moment waarop ik niet meer danste, totdat ik helemaal tot stilstand kwam.

Als volwassene heb ik jaren lang buikdanslessen gevolgd. Met plezier reed ik elke week naar Heiloo om 1,5 uur te genieten van de lessen van Mena Leila, de orientaalse muziek en het zo sierlijk mogelijk ( als stevig gebouwde hollandse meid😉)te bewegen. Maar op een bepaald moment had ik steeds vaker geen zin in de les of ik zonderde me tijdens de les een beetje af. Oefenen deed ik thuis ook niet meer en optreden vond ik ook niet meer zo leuk. Ik besloot te stoppen met lessen volgen en eigenlijk is dat, achteraf gezien, ook het moment geweest dat ik als mens ook steeds minder makkelijk in beweging te krijgen was.

Mijn leven ging uiteraard gewoon door; werken, dagelijkse beslommeringen, hobby’s en andere leuke dingen doen ik je vrije tijd. Dat ging op zich best goed, maar emoties en energieniveau zijn ook altijd in beweging. Soms ben je een tijd lang blij en zit je lekker in je lijf, op een ander moment heb je het even helemaal gehad, ben je moe en bekijk je alles even helemaal niet van “the bright side”. Fijn dat je lichaam zo werkt, dat het je signalen geeft over hoe het met je gaat. Maar soms herken je de signalen niet, of herken je ze wel maar ken je de betekenis niet goed. Of je herkent ze wel maar kiest er, misschien onbewust, voor ze niet te erkennen. Druk van buitenaf, de snelheid van de maatschappij waarin wij leven, het door moeten gaan van jezelf; het kunnen allemaal redenen zijn om nooit eens echt stil te staan bij wat je lichaam je aangeeft.

Ik merkte wel dat het niet zo goed met me ging, maar zocht de “oplossing” vooral buiten mezelf. Alles greep ik aan om me beter te voelen. Shiatsu, homeopathie, natuurgeneeskunde, osteopathie, massage, creatieve therapie. Volgens mij heb ik nog niet eens alles opgenoemd, maar dat het veel was weet ik wel. Van iedere aanpak heb ik geleerd en veel dingen heb ik meegenomen in mijn verdere leven. Ik heb er dus zeker wat aan gehad, maar de klachten die ik had bleven sluimeren. En het belangrijkste; het weer wat meer beweging, lucht en positiviteit in mijn leven krijgen, juist dat effect was vaak maar tijdelijk. Het grootste deel van de tijd voelde ik me moe, negatief, had weinig energie en zei heel vaak nee tegen dingen die ik eigenlijk wel leuk vond. Van grote groepen mensen werd ik benauwd en als ik een uurtje met iemand had gepraat die ook niet goed in zijn of haar vel zat was ik óp. De weinige energie die ik nog had lekte op zo’n moment gewoon uit me weg. Het ging helemaal niet zo goed met me, maar ik wilde of kon het nog niet zien.

Achteraf gezien zag de osteopaat waar ik bij kwam in de maanden voor mijn burn-out het wel heel goed. Hij zei; ik kan je helpen je klachten te verlichten ( ik had zo veel pijn in mijn linkerschouder dat ik niet meer op mijn linkerzij kon liggen) maar die pijn ontstaat niet zo maar, dus aan de factor die daar achterligt zal je toch echt zelf iets  moeten doen. Dus ik deed braaf de oefeningen die ik van hem kreeg en ging tussen twee behandelingen door op vakantie om weer even bij te tanken en te ontspannen. Maar daar op Ibiza, de plek op de wereld waar ik het allerliefste ben, zakte ik langzaam maar zeker door het ijs. Met alle kracht die ik had hield ik me die vakantie nog aan de rand van het wak vast. Ik heb daarna zelfs nog 3 dagen gewerkt, maar ging toen toch echt kopje onder. De osteopaat kon me niet meer verder helpen, de behandelingscyclus bij hem zat er op en er was wel wat meer werk te verzetten dan het verhelpen van mijn schouderpijn.

Nu, verschillende therapieën en anderhalf jaar verder, ziet mijn leven er zo anders uit! Ik heb heel veel oud zeer en overtuigingen uit het verleden geaccepteerd en “los gelaten”. Er is daardoor zo veel ruimte gekomen in mijn leven en in mijzelf; ruimte voor heel veel mooie ” nieuwe”  dingen. Zelfvertrouwen is daarin het allerbelangrijkste. Waar ik vroeger dacht “ Dat kan ik toch niet” denk ik nu ” Dat kan ik wel!” En lukt het nog niet zo heel goed? Dan kan ik het vast wel leren. Iets anders prachtigs dat op mijn pad is gekomen is de yoga-opleiding die ik bij Helen Purperhart volg. Helen is één van de meest echte mensen die ik ken; ik vind haar open, eerlijk, spontaan, duidelijk, vrolijk, enthousiast, inspirerend en lief. De manier waarop zij les geeft en als mens in het leven staat vind ik heerlijk. Ik kan daarin helemaal mezelf zijn.

Ik ben de afgelopen maanden van binnen al heel erg in beweging gekomen door alle veranderingen in mijn leven en door elke dag met yoga bezig te zijn lichamelijk ook al veel meer. Op feestjes was ik de laatste tijd dan ook vaak uitgebreid op de dansvloer te vinden. Gisteren volgde ik de module Yogadans bij Helen en dat was weer een puur kadootje. Ik vond het  best zwaar want ik kwam mezelf  lichamelijk behoorlijk tegen. Maar wat vond ik het ook heerlijk! Ik heb gestampt, gedraaid, gezwierd, gezwaaid. Ik heb mezelf laten gaan, alsof mijn leven er vanaf hing. Nu ik dit schrijf lopen de tranen over mijn wangen. Zo dankbaar en blij ben ik met dit besef; ik ben weer in beweging! Ik ben dans! Ik leef!

Veel liefs,

Tessa

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *